O Camiño de
Regualde
Indo cara Regualde
moi lonxe da cidade,
xa o vento sae a saudarme,
como a todo camiñante
que vai en busca da soidade.
No medio dunha insólita paraxe,
as árbores falando sen linguaxe,
bérranlle ao meu espíritu
¡non te pares, e camiña
sempre cara adiante!
Floreiros, e floreiros de alecrín
saen a darme a benvida
a tan exótico xardín,
convidando ás margaridas
e ás xestas, achegarse
ata acariciar as miñas pernas.
Case ó remate da miña camiñata
achéganse ata min
tres cans, fillos de xitanos.
Veñen a buscar as viandas
que lle negaron os amos,
máis murmurios e agarimos
foi canto do meu levaron.
Yendo hacia Regoalde
muy lejos de la ciudad,
ya el viento sale a saludarme
como a todo caminante
que va en busca de la soledad.
En medio de un insólito paraje,
los arboles hablando sin lenguaje,
le gritan a mi espíritu
¡no te pares, y camina
siempre hacia adelante!
Floreros, y floreros de alecrín
salen a darme la bienvenida
a tan exótico jardín,
invitando a las margaritas
y a las siestas, acercarse
hasta acariciar mis piernas.
Casi al final de mi caminata,
se acercan hasta mi
tres perros, hijos de gitanos.
Vienen a buscar las viandas
que le negaron sus amos,
sin embargo, susurros y caricias
fue cuanto de mi llevaron.
No hay comentarios:
Publicar un comentario