No máxico día dos tres onces,
dedicado ao San Martiño
noso patrón queridiño,
derramou bágoas sin tino
anegando montes e camiños.
Mais limpándose amodiño,
mentres as agullas do reloxo
viraban cara as tres e cinco,
aliouse co gran astro rei,
agasallándonos cun respiro...
As campiñas dos ourensáns
cheiraban a leña queimada
cun doce arrecendo a churrascada,
chourizos, e castañas asadas.
Nenos brincando á beira do lume,
anciáns gozando coma ananos,
e os mozos conxurando a queimada
¡Vaia troula montada!
Ás once e once da noite,
espantáronse bruxas e demos
coa última pinga do brebaxe,
dando por rematado o festexo.
Tradución
En el mágico día de los tres onces,
dedicado a San Martín
nuestro patrón tan querido,
derramó lágrimas sin tino
inundando montes y caminos.
Mas limpiándose despacito,
mientras las agujas del reloj
marcaban las tres y cinco,
se alió con el gran astro rey
agasajándonos con un respiro.
Las campiñas de los orensanos
olían a leña quemada
con un dulce olor a churrascada,
chorizos, y castañas asadas.
Niños saltando alrededor del fuego,
ancianos disfrutando como enanos,
y los jóvenes conjurando la queimada
¡Vaya batahola montada!
A las once y once de la noche,
se consiguió espantar brujas y demonios
con la última gota del brebaje,
dando por terminado el festejo.