A Herdanza dos
Vellos
Se os nosos devanceiros ergueran a testa,
devanarían os
miolos pola sorpresa
do abandono que sofren as súas terras.
Onte: Relucían os eidos limpos e cavados.
Hoxe: Tras o paso do tempo, son leña que arde.
Onte: Os carreiros eran floridos e transitados.
Hoxe: As silveiras, xestas e carballos
pouco a pouco, foron cegando o paso
ata deixalos completamente tapiados.
Mais, sempre hai alguén a quen lle pica o gusano
de traballar os eidos e os campos.
Nos tempos que corren ten que ganar o xornal
emigrando moi de mañá cara a capital,
para o final da xornada regresar ó seu fogar.
Os fins de semana aproveita o descanso
lidiando ca motoserra e mais co sacho.
O seu sangue xa tanto lle ferve
que sempre se ergue ao amencer,
ainda que chova, (mentres non neve)
traballando o que lle boten ¡e non se resente!
Tamén cando recolle o que sementa,
sempre hai quen lle envexa a colleita,
pois as súas patacas, hortalizas, e berzas
cen por cen ecolóxicas, saben que rabean.
No outono desenfunda a motoserra,
e ca axuda da fouce, sen esquecer a machada,
vai xuntar con vehemencia a maleza desbrozada
cos vástagos que a outros carballos lle rouban a savia.
Chegado ó inverno, a súa comida sabe que refende,
aparte de quentar o ambiente cando o frío aprete.
TRADUCCIÓN
Si nuestros antepasados levantaran la cabeza,
se
espantarían ante el abandono que sufren sus tierras.
Ayer: las huertas brillaban, de limpias y cavadas.
Hoy: Tras el paso del tiempo, son leña que arde.
Ayer: Los senderos eran floridos y transitados.
Hoy: Maleza, zarzas y robles,
poco a poco, fueron cegando el paso
hasta dejarlos completamente tapiados.
Mas, siempre hay alguien a quien le pica el gusano
de trabajar las fincas y los campos.
En los tiempos que corren tiene que ganar el jornal
corriendo muy de mañana hacia la capital,
para regresar a su hogar al finalizar la jornada.
Los fines de semana aprovecha el descanso
lidiando con la motosierra y con el sacho.
Ya tanto le hierve la sangre
que siempre se levanta al amanecer,
aunque llueva (mientras no nieve)
trabajando lo que le echen ¡y no se resiente!
También, cuando recoge lo que siembra,
siempre hay quien le envidia la cosecha,
pues recoge patatas, hortalizas y berzas,
cien por cien ecológicas y muy sabrosas.
En el otoño desenfunda la motosierra,
y con la ayuda de la hoz, sin olvidar el hacha,
va a juntar con vehemencia la maleza desbrozada
con los retoños de otros robles que le hurtan la sabia.
En el invierno, su comida sabe tanto como alimenta,
aparte de calentar el ambiente antes de que el frío
apriete.

No hay comentarios:
Publicar un comentario